woensdag 7 januari 2015

Brief aan Kris Peeters

Geachte heer de Vicepremier Peeters,
Beste Kris,

U brandt van ambitie. Persoonlijk heb ik daar geen enkel probleem mee. Voor mij is dat geen vies woord, je moet namelijk op het hoogste mikken om ergens respectabel te eindigen. Maar beste Kris, ambities kunnen ook uw eigen ondergang betekenen.

Voor de verkiezingen stelde u dat enkel het Vlaams Minister-Presidentschap uw hart kon bekoren. Gewoon minister, ja dat vond u maar zus en zo. En Eerste Minister, dat was in uw ogen zelfs een degradatie. 

De verkiezingen hebben echter niet bepaald in uw kaarten gespeeld en ook uw politieke tegen- en zelfs medestanders waren niet echt “meewerkend”. Door een te snelle move van de PS werd uw Minister-Presidentschap geruild voor het Premierschap. Maar na verloop van tijd werd ook dat postje u ontnomen zodat de "alom gerespecteerde" Thyssen Europees Commissaris kon worden van een onbeduidende portefeuille. 

U bleef verweesd achter met enkel het vicepremierschap en de taak om de sociale partners in het gareel te houden. Dat laatste bleek al meteen een vergiftigd geschenk, toen de bevriende vakbond meteen ging staken en minstens zo hard schreeuwde als hun socialistische tegenpool, ondanks de Arco regeling. Sociale verkiezingen, het doet wat met een mens.

Ik kan mij dan ook voorstellen dat uw eer op zijn zachtst gezegd gekrenkt is, om niet te zeggen met de grond gelijk gemaakt. Voor een ambitieuze man met, als ik zo vrij mag zijn, een toch vrij pertinent aanwezig ego moet dat allesbehalve evident zijn en is dat zelfs volledig te begrijpen. Dat blijkt ook uit uw communicatie sinds de vorming van de regering. Die is, hoe zal ik het zeggen, grillig en bizar, een meer cynisch mens zou het pure tsjeverij noemen.

Sinds het sluiten van het regeerakkoord meldt u namelijk iedereen die het wil horen dat er een tax shift moet komen. Nu neem ik aan dat u het regeerakkoord gelezen hebt, u hebt het namelijk mee onderhandeld... Dus u weet zeer goed dat die tax shift erin staat. Toch blijft u de perceptie creëren dat dit niet het geval is en dat u, als redder des vaderlands, dat even zal doordrukken bij uw collega’s. Logischerwijze maakt u zichzelf niet bepaald populair bij die collega's. 

Verder pleit u unisono met de bevriende vakbond voor de invoering van een vermogens(winst)belasting. Welkeen van de twee u nu exact bepleit is niemand geheel duidelijk: soms pleit u voor een vermogenswinstbelasting, soms voor een belasting op 'slapend' kapitaal. Beter bekend als 'vermogen' of spaargeld. Ik heb er nog even uw verkiezingsprogramma op na geslagen en nergens staat dat vermeldt. Groot is ieders verbazing dan ook, ook bij uw collega coalitiepartners. Te meer omdat u ooit de zelfstandigen vertegenwoordigde, de kop van jut van de bevriende vakbond. 

Soms denk ik dat u gewoon schrik heeft van de bevriende vakbond. De inkt was nog niet droog op het ondertekende regeerakkoord en u was al bereid sommige maatregelen rond het brugpensioen terug te schroeven. Zonder overleg met uw partners, die het in de krant moesten lezen. En opnieuw jaagde u hen tegen u in het harnas. Het moet daar gezellig zijn op die kernen. 

Nu beste Kris, ooit was u hoofd van Unizo. Dus schrik van de vakbonden, dat zou mij toch wat verbazen. Langs de andere kant, u werkte er in de tijd dat er nog geld was om trade-offs te maken op kap van de belastingbetaler. Sinds de crisis is dat niet meer mogelijk en loopt het sociaal overleg meer vast dan los. Misschien is dat nog niet tot u doorgedrongen, dat de tijden veranderd zijn. Het kan, maar zou getuigen van een grenzeloze naïviteit. 

Het enige wat ik mij kan bedenken als de echte beweegreden zijn persoonlijke revanchegevoelens. Dat u geen Vlaams Minister-President kon worden, daar kon u nog mee leven. Maar toen bleek dat u ook geen Premier zou worden, is er volgens mij bij u een grens overschreden. U hebt het regeerakkoord wel mee onderhandeld tot de finish, maar dat was allang niet meer met volle goesting. 

En nu bent u vastberaden om uw gram te halen: iemand zal boeten voor uw persoonlijke nederlaag. Het lijkt erop dat wat u betreft, de regering mag vallen zodat u alsnog een gooi kan doen naar het Premierschap. Dat u daarbij het land mee de dieperik in sleurt in al moeilijke tijden, lijkt u niet te deren. 

Bij elk overlijden van een ex-premier neemt u het woord “staatsman” in de mond. Ik weet niet wat uw definitie daarvan is, maar een land de dieperik in storten om uw persoonlijk gram te halen getuigt wat mij betreft niet echt van staatsmanschap. 

Maar goed, beste Kris. Iedereen maakt zijn keuzes. Toch wil ik nog even zeggen: bezint eer ge begint. Er staat ook voor u persoonlijk heel wat op het spel. 

Ofwel valt de regering niet en als u zo door blijft gaan, wordt u gewoon een karikatuur van uzelf, een ongeleid projectiel die niemand nog ernstig neemt. Vraag maar aan Eric Van Rompuy hoe dat voelt. 

Ofwel valt de regering wel, maar dat garandeert u nog steeds het premierschap niet, laat staan dat de regering die u dan zou leiden de rit wel zou uitrijden. Daarenboven is het risico groot dat wie de stekker eruit trekt, de hoogste prijs zal betalen. Vraag dat maar aan Alexander De Croo. 

Dat zijn allemaal risico’s beste Kris die u moet meenemen. Risk assessment heeft zoiets. En dat het vicepremierschap niet in uw droomscenario stond, kan ik mij voorstellen. Maar ik kan mij moeilijk voorstellen dat één van bovenstaande wel in uw droomscenario stond. 

Het ga u goed, beste Kris. 

Met vriendelijke groet, 

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen