vrijdag 20 maart 2015

Fatsoen

#wijoverdrijvenniet. Een hashtag die de voorbije twee dagen de gemoederen deed oplaaien. Het begon op de Internationale Vrouwendag met een blog over street harassment, gevolgd door een opiniestuk van Didden die meende dat vrouwen die klagen over catcalling truttemiekes (of truttenbollen) zijn. De reactie van die vrouwen liet niet op zich wachten en er volgde een stortvloed aan getuigenissen onder de slogan “Wij Overdrijven Niet”. 

Er kwamen ook mannelijke reacties. 

Mannen die zich schamen voor het gedrag van andere mannen en zich ervoor excuseren. Mannen die zich voornemen hun zonen beter op te voeden zodat zij alvast zullen opgroeien tot the better man. En ook mannen die zelf ervaringen delen, want harassment bestaat ook ten aanzien van mannen. Allemaal fijne en bemoedigende reacties. 

Dan waren er ook de zeer negatieve reacties van mannen. Mannen die het probleem niet zien of niet willen zien, u mag kiezen, en dan maar meteen reageren op zodanig manier dat het meteen duidelijk is waarom dergelijke acties nog nodig zijn. Het zijn de mannen die vrouwen en soms ook mannen seksueel intimideren op straat en op café, of erger die vrouwen of soms ook mannen aanranden en verkrachten. Het zijn zij die als ze het niet durven in real life, daar maar virtueel doen al dan niet met een fake account. 

Maar er is ook een derde categorie. De mannen die het goed lijken te bedoelen maar de point helemaal missen omdat ze verblind raken, omdat ze de voorbeelden als persoonlijke aanvallen nemen,  omdat ze het misschien niet willen geloven of kunnen begrijpen. Een greep uit hun reacties.

“Ja, maar waarom vallen jullie alle mannen aan. Niet alle mannen doen zo” 

Natuurlijk niet en niemand beweert dat ook. De bedoeling van de actie was om awareness te creëeren, om mensen bewust te maken dat street harassment, seksuele initmidatie en seksisme geen een ver-van-mijn-bedshow is voor vrouwen, maar, hoe triest ook, a part of daily life. En nee natuurlijk wordt niet elke vrouw elke second van haar leven buiten lastig gevallen, gelukkig maar, anders zou het toch wel erg onleefbaar zijn. 

“Waarom heb je geen dreun of een knietje gegeven?” 

Ja waarom toch, jij klein naïef zwak meisje? Omdat het nooit écht draait om het seksuele, maar om de macht en de angst. Omdat aanraders niet in een borst knijpen leuk vinden, maar de reactie die het veroorzaakt bij het slachtoffer. De “incidenten” vinden daarom altijd plaats op zodanige manier dat het als slachtoffer quasi onmogelijk is om te reageren en dat zij of hij enkel nog kan hopen dat het zo snel mogelijk over gaat: het slachtoffer is alleen, de dader is fysiek superieur of de dader kiest een veilig plaats: vanuit de auto of op de fiets bij een stappende slachtoffer, vanuit een raam. Of gewoon de situatie is bijzonder intimiderend. Daarenboven weten nogal wat vrouwen ook dat als ze effectief een dreun of een knietje geven, de repressailes gigantisch kunnen zijn. Niet van horen zeggen, maar omdat ze die al hebben meegemaakt. Je maakt het slachtoffer twee keer slachtoffer. 

“Maar ze kijken wel naar 50 Shades of Grey en dat is dan wel oké?” 

50 Shades of Grey gaat over BDSM. BDSM gebeurt per definitie met wederzijdse toestemming, ook van hij of zij die onderdanig is tijdens het spel. Seksuele intimidatie, aanranding, verkrachting gebeurt per definitie zonder toestemming van het slachtoffer. Klaar. 

“Mannen worden ook lastig gevallen” 

Ja natuurlijk. Niemand ontkent dat toch? Omdat het probleem ook mannen treft, moet het niet opgelost worden? 

“Worden jullie dan niet gered of beschermd door mannen?”

Vrouwen zijn nu eenmaal niet elk moment van hun leven door “ridderlijke” mannen omringd. En eigenlijk willen die vrouwen helemaal niet gered worden of beschermd. Het is lief bedoeld en de slachtoffers zijn dankbaar. Maar de meest effectieve methode om een probleem aan te pakken is nog altijd de oorzaak wegnemen in plaats van één of andere halfslachtige kuur ervoor te bedenken. 

En dan mijn persoonlijke favoriet: “Ja maar nu durf ik bijna niet meer kijken naar een vrouw, laat staan een complimentje geven”


For f¨cking christ sake. Elk fatsoenlijk mens kent het verschil tussen een goed bedoeld compliment en een vunzige opmerking bedoeld om het slachtoffer bang te maken of te intimideren. En als je een vrouw een compliment geeft en ze reageert niet zoals je verwacht had, denk dan even aan #wijoverdrijvenniet en wat ze misschien al heeft meegemaakt en zeg: “Sorry, ik had niet de bedoeling je bang te maken”. Dat heet gewoon FATSOEN. 

woensdag 7 januari 2015

Brief aan Kris Peeters

Geachte heer de Vicepremier Peeters,
Beste Kris,

U brandt van ambitie. Persoonlijk heb ik daar geen enkel probleem mee. Voor mij is dat geen vies woord, je moet namelijk op het hoogste mikken om ergens respectabel te eindigen. Maar beste Kris, ambities kunnen ook uw eigen ondergang betekenen.

Voor de verkiezingen stelde u dat enkel het Vlaams Minister-Presidentschap uw hart kon bekoren. Gewoon minister, ja dat vond u maar zus en zo. En Eerste Minister, dat was in uw ogen zelfs een degradatie. 

De verkiezingen hebben echter niet bepaald in uw kaarten gespeeld en ook uw politieke tegen- en zelfs medestanders waren niet echt “meewerkend”. Door een te snelle move van de PS werd uw Minister-Presidentschap geruild voor het Premierschap. Maar na verloop van tijd werd ook dat postje u ontnomen zodat de "alom gerespecteerde" Thyssen Europees Commissaris kon worden van een onbeduidende portefeuille. 

U bleef verweesd achter met enkel het vicepremierschap en de taak om de sociale partners in het gareel te houden. Dat laatste bleek al meteen een vergiftigd geschenk, toen de bevriende vakbond meteen ging staken en minstens zo hard schreeuwde als hun socialistische tegenpool, ondanks de Arco regeling. Sociale verkiezingen, het doet wat met een mens.

Ik kan mij dan ook voorstellen dat uw eer op zijn zachtst gezegd gekrenkt is, om niet te zeggen met de grond gelijk gemaakt. Voor een ambitieuze man met, als ik zo vrij mag zijn, een toch vrij pertinent aanwezig ego moet dat allesbehalve evident zijn en is dat zelfs volledig te begrijpen. Dat blijkt ook uit uw communicatie sinds de vorming van de regering. Die is, hoe zal ik het zeggen, grillig en bizar, een meer cynisch mens zou het pure tsjeverij noemen.

Sinds het sluiten van het regeerakkoord meldt u namelijk iedereen die het wil horen dat er een tax shift moet komen. Nu neem ik aan dat u het regeerakkoord gelezen hebt, u hebt het namelijk mee onderhandeld... Dus u weet zeer goed dat die tax shift erin staat. Toch blijft u de perceptie creëren dat dit niet het geval is en dat u, als redder des vaderlands, dat even zal doordrukken bij uw collega’s. Logischerwijze maakt u zichzelf niet bepaald populair bij die collega's. 

Verder pleit u unisono met de bevriende vakbond voor de invoering van een vermogens(winst)belasting. Welkeen van de twee u nu exact bepleit is niemand geheel duidelijk: soms pleit u voor een vermogenswinstbelasting, soms voor een belasting op 'slapend' kapitaal. Beter bekend als 'vermogen' of spaargeld. Ik heb er nog even uw verkiezingsprogramma op na geslagen en nergens staat dat vermeldt. Groot is ieders verbazing dan ook, ook bij uw collega coalitiepartners. Te meer omdat u ooit de zelfstandigen vertegenwoordigde, de kop van jut van de bevriende vakbond. 

Soms denk ik dat u gewoon schrik heeft van de bevriende vakbond. De inkt was nog niet droog op het ondertekende regeerakkoord en u was al bereid sommige maatregelen rond het brugpensioen terug te schroeven. Zonder overleg met uw partners, die het in de krant moesten lezen. En opnieuw jaagde u hen tegen u in het harnas. Het moet daar gezellig zijn op die kernen. 

Nu beste Kris, ooit was u hoofd van Unizo. Dus schrik van de vakbonden, dat zou mij toch wat verbazen. Langs de andere kant, u werkte er in de tijd dat er nog geld was om trade-offs te maken op kap van de belastingbetaler. Sinds de crisis is dat niet meer mogelijk en loopt het sociaal overleg meer vast dan los. Misschien is dat nog niet tot u doorgedrongen, dat de tijden veranderd zijn. Het kan, maar zou getuigen van een grenzeloze naïviteit. 

Het enige wat ik mij kan bedenken als de echte beweegreden zijn persoonlijke revanchegevoelens. Dat u geen Vlaams Minister-President kon worden, daar kon u nog mee leven. Maar toen bleek dat u ook geen Premier zou worden, is er volgens mij bij u een grens overschreden. U hebt het regeerakkoord wel mee onderhandeld tot de finish, maar dat was allang niet meer met volle goesting. 

En nu bent u vastberaden om uw gram te halen: iemand zal boeten voor uw persoonlijke nederlaag. Het lijkt erop dat wat u betreft, de regering mag vallen zodat u alsnog een gooi kan doen naar het Premierschap. Dat u daarbij het land mee de dieperik in sleurt in al moeilijke tijden, lijkt u niet te deren. 

Bij elk overlijden van een ex-premier neemt u het woord “staatsman” in de mond. Ik weet niet wat uw definitie daarvan is, maar een land de dieperik in storten om uw persoonlijk gram te halen getuigt wat mij betreft niet echt van staatsmanschap. 

Maar goed, beste Kris. Iedereen maakt zijn keuzes. Toch wil ik nog even zeggen: bezint eer ge begint. Er staat ook voor u persoonlijk heel wat op het spel. 

Ofwel valt de regering niet en als u zo door blijft gaan, wordt u gewoon een karikatuur van uzelf, een ongeleid projectiel die niemand nog ernstig neemt. Vraag maar aan Eric Van Rompuy hoe dat voelt. 

Ofwel valt de regering wel, maar dat garandeert u nog steeds het premierschap niet, laat staan dat de regering die u dan zou leiden de rit wel zou uitrijden. Daarenboven is het risico groot dat wie de stekker eruit trekt, de hoogste prijs zal betalen. Vraag dat maar aan Alexander De Croo. 

Dat zijn allemaal risico’s beste Kris die u moet meenemen. Risk assessment heeft zoiets. En dat het vicepremierschap niet in uw droomscenario stond, kan ik mij voorstellen. Maar ik kan mij moeilijk voorstellen dat één van bovenstaande wel in uw droomscenario stond. 

Het ga u goed, beste Kris. 

Met vriendelijke groet,